(°Aalst, 1951) is schrijver, socioloog en filosoof. Ze werkte als wetenschappelijk onderzoeker, docent, chauffeur, dienster in een nachtkroeg en is Kyokushin-karateka. Ze schreef theater voor Marokkaanse jongeren en artikels voor De Nieuwe en Sociaal. Samen met haar vader schreef ze En niemand hoort je huilen (1982), een medisch-polemologische studie over de gevaren van een atoomoorlog. Sinds 2000 werkt ze aan een cyclus van zeven misdaadromans, die zich allemaal afspelen in Wenen 1913-1919, met steeds dezelfde hoofdpersoon: Ignatz, jezuïet, psychiater en geheim agent. Duivels offer (2004), Labyrint van de waan (2006) en Wrede schoonheid (2010) zijn de eerste drie misdaadromans van de reeks. Nu werkt ze aan haar vierde.
Mieke de Loof was van 2007 tot 2010 voorzitter van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs.
