Helaas. Tunesië is nog een land waar elke persoon of elke organisatie die vecht voor de mensenrechten en voor de vrijheid van meningsuiting door de autoriteiten als dissident wordt beschouwd. Dissidenten dienen nergens toe. Aldus de regering. En dus wordt alles in het werk gesteld om hen, al dan niet op subtiele wijze, monddood te maken. De praktijken die tot dit monddode resultaat leiden zijn verschillend, en gaan van het nadrukkelijk en consistent pesten van de persoon/instantie en omgeving, naar het volgen en natrekken van elke beweging die er gemaakt wordt, tot en met het gevangen nemen van zij die zich met ‘illegale mensenrechtenpraktijken bezig houden’.Mensenrechten zijn in Tunesië gemakkelijk illegaal; slechts enkele mensenrechtenorganisaties zijn wettelijk erkend. Al de rest bezondigt zich dus aan illegale praktijken. Het hoeft dus niet te verbazen dat Tunesië, dat land met de paradijselijke postkaarten, op de 148ste plaats in de wereldwijde lijst van persvrijheid staat. De lijst telt 168 landen…
Ook Mohammed Abbou heeft zich dus aan ‘illegale praktijken’ bezondigd. Hij zat twee jaar vast omdat hij, in zijn artikelen op de onafhankelijke nieuwswebsite Tunisnews (www.tunisnews.net), de president van Tunesië, Zine el-Abidine Ben Ali, op de korrel nam. Diens corruptie openlijk aan de kaak stelde. Het lot van de politieke gevangenen in Tunesië vergeleek met die in Abu Ghraib. IJverde voor een vrije pers, en voor het vrije woord. En zich niet neerlegde bij de systematische censuur van alle websites die de gezaghebbende regering aan een kritische pen onderwerpen.
Hij werd onlangs vrijgelaten, maar dat betekent niet dat men hem met rust laat. Op 24 augustus was hij uitgenodigd in Londen voor de opname van een uitzending van Al-Jazeera over de vrijheid van mening en de mensenrechten. Op de luchthaven van Tunis werd hij tegengehouden door de douane: hij mocht het land niet uit omdat zijn vrijlating voorwaardelijk was! Nog maar een paar dagen eerder was het echtpaar Abbou het slachtoffer van verduistering van geld dat door Front Line voor hen was ingezameld. Die internationale vereniging voor de bescherming van mensenrechtactivisten (Dublin) had 3.700 dinars gestort om de reiskosten van het gezin naar Parijs te betalen, waar ze door een aantal organisaties waren uitgenodigd als blijk van solidariteit. Het geld, door Front Line op 17 augustus gestort via Western Union, was de volgende dag al afgehaald door onbekenden…
Meester Abbou is, evenals Naziha Rjiba, erelid van PEN Vlaanderen. Zij zijn niet de enigen die lijden onder de almaar meer begrensde vrijheid in Tunesië. Nadat de lokalen van mensenrechtenorganisaties en vakbonden gesloten werden, moet nu ook het lokaal van de PDP (Parti Démocrate Progressiste) eraan geloven. Na 20 jaar, waarin duizenden vergaderingen plaatsvonden en honderden delegaties uit alle landen ontvangen werden, worden ook deze 80 m2 vrije ruimte, de officiële zetel van de PDP, gesloten.
