Faraj Bayrakdar (1951) werd in Homs, Syrië, geboren. Faraj Bayrakdar is een bijzondere dichter. Hij hanteert een gevoelige en sociale lyriek, soms in vrije verzen, soms in de soefi-traditie van de Arabische literatuur. Bekende bundels in vertaling van Faraj Bayrakdar zijn Een duif met vrije vleugels (1997) en Spiegels van afwezigheid (2004). “Het zijn bespiegelingen uit de gevangenis. Elk gedicht toont een beeld, een gezicht van de gevangenis. Het geluid van een zweep die op een lichaam neerkomt, lijkt op inademen en uitademen.” (in een interview met vertaler Ronald Bos in De Standaard, 2004)
Tijdens zijn gevangenschap in Syrië slaagde Faraj Bayrakdar erin zijn gedichten buiten te smokkelen, geschreven met uiensap op sigarettenvloeitjes. Ze werden in Libanon en in Frankrijk gepubliceerd en raakten algemeen bekend.
In 1998 ontving hij de Hellman/Hammet Free Expression Award en in 1999 de Barbara Goldschmidt Freedom-to-Write Award van PEN. In 2004 ontving de schrijver ook nog de Free Word Award van PAN/Novib in Rotterdam. Men mag dus gerust stellen dat Faraj Bayrakdar zijn vrijheid te danken heeft aan de internationale druk die op de Syrische regering werd uitgeoefend aangaande zijn persoon.
Hij werd in 1987 in hechtenis genomen en verbleef in totaal 14 jaar in de gevangenis. De redenen van zijn gevangenneming zijn: de uitgave van een literair tijdschrift, zijn lidmaatschap van een linkse partij en zijn activiteiten in de oppositiepartij Communistische Partij van de Actie. In 2000 kwam hij vrij. Thans leeft Faraj Bayrakdar in Zweden waarvan hij onlangs het burgerschap heeft gekregen.
